Ερωτικός γίνεσαι ή Ερωτικός γεννιέσαι;

Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. Ερωτικός δεν γίνεσαι γιατί πονάς στη σκέψη του. Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή τον σκέφτεσαι και δεν έχεις την δύναμη να ασχοληθείς με κάτι άλλο. Ερωτικός δεν είσαι όταν γράφεις στιχάκια για τον πόνο σου.

Ερωτικός είσαι πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. Ερωτικός είσαι ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή. Ερωτικός στις αποφάσεις σου. Στους στόχους σου. Στον πόνο σου. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες.»

Ψυχολογική ανεξαρτησία σημαίνει ολοκληρωτική ελευθερία

Σε κάθε σχέση όπου δύο άνθρωποι γίνονται ένα, το τελικό αποτέλεσμα είναι δύο μισοί άνθρωποι.

Η εγκατάλειψη της ψυχολογικής ασφάλειας είναι μια απ’ τις δυσκολότερες υποχρεώσεις της ζωής. Η οχιά της εξάρτησης τρυπώνει στη ζωή με πάρα πολλούς τρόπους και η ολοκληρω­τική εξόντωσή της γίνεται ακόμη δυσκολότερη εξαιτίας των αναρίθμητων ανθρώπων που ωφελούνται από την ψυχολογική εξάρτηση του άλλου.

Κάθε μορφή αγάπης που δίνεται δεν μπορεί να είναι προϊόν ενοχής.

Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα της αγάπης του Θεού και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί έξω και πέρα από την αγάπη. Στην αγάπη ψηλώνει, πλαταίνει κι ανθίζει. 

Ο άνθρωπος για να ολοκληρωθεί χρειάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Σε κάθε μορφή σχέσης πρέπει να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Διαφορετικά δεν ζούμε αλλά καταστροφικά επιβιώνουμε. Μυρίζουμε θάνατο. 

Μέσα σε μια σχέση λοιπόν καλούμαστε να νιώσουμε και να μας νιώσουν, να δώσουμε και να πάρουμε, να αγαπήσουμε αλλά και να αγαπηθούμε. Κάθε τι μονόπλευρο είναι προβληματικό, δεν έχει αρμονία. Το να δίνεις μόνο σε κάνει θύμα και εξαρτημένο, αλλά και το να παίρνεις μονάχα, σε παραμορφώνει σε νάρκισσο και τύραννο. Όταν δίνεις και λαμβάνεις ολοκληρώνεσαι. 

Μοναχικότητα είναι η κατάσταση στην οποία απολαμβάνει κάποιος τον εαυτό του.

Mοναχικότητα και Μοναξιά

Στη ζωή μας υπάρχει η μοναξιά, υπάρχει και η μοναχικότητα. Η μοναξιά έχει ενεργειακά χαμηλή δόνηση και όταν κάποιος τη βιώνει είναι λυπημένος. Νιώθει μόνος και του λείπουν οι άλλοι. Αναζητά την επαφή με κάποιον. Σκέφτεται την παρέα με τους φίλους του στα μπαράκια, στο σινεμά, σε ένα πάρκο. Κανένας δεν θέλει να έχει συντροφιά τη μοναξιά του. Αναζητά κάπου να πάει, με κάποιον να βρεθεί, να χαθεί, να απορροφηθεί ώστε να μην δει, να μην συναντήσει τον εαυτό του. Πάντα αναζητά κάποιον ενώ θα ήταν καλύτερα να αναζητήσει τη φύση. 

Αν κάνει έναν περίπατο στη φύση, αν αγκαλιάσει ένα δέντρο, αν περπατήσει ξυπόλητος στη θάλασσα, αν νιώσει τον άνεμο να τον φυσά ή έρθει σε επαφή με ένα βράχο, τότε από τη συντροφιά της φύσης εισπράττει τελείως διαφορετικά πράγματα. Χάνει όλη την αρνητικότητά του, αδειάζει το μυαλό του, γεμίζει ενέργεια και χωρίς να το καταλάβει περνάει από την αίσθηση της μοναξιάς στην πληρότητα της μοναχικότητας .

Η σύγκριση φέρνει τα “πρέπει”

Απόσπασμα απο "το φιλί της πεταλούδας'

Πρέπει να είσαι πιο έξυπνος, πιο όμορφος, πιο καλός, πιο αστείος, πιο γοητευτικός, πιο ερωτικός, πιο δυνατός, πιο τέλειος…

Όλα τα "πρέπει" που μπορεί να συναντήσει κάποιος στο δρόμο του είναι εκείνα που τον απομακρύνουν από την αλήθεια του, την αυθεντικότητά του. Αν νιώθει ότι θέλει να αφήνει τα πράγματα μισά και να μην τα ολοκληρώνει, ας το κάνει. Αν νιώθει ότι θέλει να απομονωθεί, ας το κάνει. Αν νιώθει ότι δεν έχει την ενέργεια να ασχοληθεί με κάποιον άλλον εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό, ας το κάνει. Αν νιώθει ότι δεν χρειάζεται να καλοπιάσει κανενός τα αυτιά για να είναι αρεστός, ας το κάνει.

Ας κάνει οτιδήποτε θέλει, αρκεί να παρατηρεί τον εαυτό του μέσα σε αυτό και να έχει αποδοχή για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάθε φορά. 

Η "ανάγκη" δημιουργεί εξάρτηση και η εξάρτηση φέρνει μόνο δυστυχία

Η εξάρτηση είναι μια κατάσταση στην οποία εμπλέκεται κάποιος, όταν στην προσωπικότητα του έχει εξαρτητικά στοιχεία που προκαλούνται από ελλείμματα κυρίως της παιδικής του ηλικίας. Οι τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος ασκούν καταλυτική επίδραση στην δόμηση της αυτοεκτίμησης του και επιζητά μέσα από σχέσεις ή καταστάσεις, στις οποίες εμπλέκεται με πάθος, να θεραπευτεί μέσα από αυτές. Τα αλλεπάλληλα γιατί, που έχουν στοιχειώσει την σκέψη του, σκηνοθετούν ένα πέπλο ομίχλης, το οποίο τον εμποδίζει να αντικρίσει καθαρά την πραγματικότητα όπως ξετυλίγεται και να πάρει αποφάσεις για την στάση που θα κρατήσει σε αυτήν.

Όσο κι αν μεγαλώνω τη γεύση της "αλητείας" δεν την έχασα ποτέ από τα χείλη μου….

Άκου λοιπόν…

Όσο κι αν μεγαλώνω τη γεύση της "αλητείας" δεν την έχασα ποτέ από τα χείλη μου….  

Πούλησα τον καθωσπρεπισμό σε όσους ήθελαν να τον αγοράσουν και από τότε περπατώ ξυπόλητη στα μαρμαρένια αλώνια της ζωής μου…

Όσο για τη δυστυχία… 
Ευτυχώς έμαθα γρήγορα ότι η δυστυχία μέσα μας κάνει τα βήματά μας δυστυχισμένα… 

Έτσι, απλώνω τα χέρια και με ένα Ζορμπίστικο τσαμπουκά χορεύω το δικό μου χορό. Με το δικό μου ρυθμό ζωγραφίζω τα βήματά μου και χαμογελώ πλατιά στην κάθε μέρα που αντικρίζω…

Το θάρρος της "ανυπακοής"

Για να βρούμε το θάρρος να "απειθαρχήσουμε" πρέπει να μπορούμε να αντέξουμε το ενδεχόμενο να μείνουμε μόνοι...

πρέπει να μη φοβόμαστε να κάνουμε λάθος,

πρέπει να έχουμε την ικανότητα να ξαναρχίσουμε από την αρχή αν είναι ανάγκη και

πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε το αντίτιμο την ανυπακοής μας

Μπροστά σε ένα απολύτως αυτόνομο άτομο, η κοινωνία διαισθάνεται να κινδυνεύει από μια ελευθερία που αμφισβητεί τους κανόνες και μπορεί να γίνει επιλογή πολλών.

Οι άνθρωποι που αναζητούν παύουν να ανήκουν στο κοπάδι και δεν παραπέμπουν πια στην καμήλα, αλλά μάλλον θυμίζουν τα λιοντάρια που πότε-πότε διασταυρώνονται το ένα με το άλλο. 

Πάρ’ το απόφαση: Μην πιέζεις και μην ενοχλείς κανέναν

Άσε το παιδί σου, άσε τον άντρα σου, άσε τη γυναίκα σου, άσ’ τους όλους ήσυχους να κάνουν τις επιλογές τους, να πάρουν τις αποφάσεις τους. 

Μην πιέζεις κανέναν. Μην ενοχλείς τους άλλους. 

Το μεγάλο πρόβλημά σου είναι ακριβώς αυτό. Έχεις μεταθέσει το πρόβλημά σου στους άλλους και δεν κοιτάς μέσα σου. Δεν σου φταίει κανένας για την ευτυχία που δεν έχεις. Δεν σου φταίει κανένας για τη μιζέρια που κουβαλάς. Δεν σου φταίει κανένας για το κενό που υπάρχει στην ψυχή σου.

Ελευθερία

Khalil Gibran: Ελευθερία
Απόσπασμα από το βιβλίο «O Προφήτης»

Και κάποιος ρήτορας μίλησε, «Πες μας για την Ελευθερία.»

Κι εκείνος απάντησε: Στην πύλη της πόλης και στο παραγώνι σας έχω δει να πέφτετε στο χώμα και να προσκυνάτε την ελευθερία σας, Όπως οι σκλάβοι που στέκονται δουλοπρεπείς μπροστά στον τύραννο και τον εκθειάζουν ενώ εκείνος τους θανατώνει. Πράγματι, στο αλσύλλιο του ναού και στη σκιά της ακρόπολης έχω δει τους πλέον ελεύθερους ανάμεσά σας να φορούν την ελευθερία τους ζυγό και χειροπέδα.

Και ματώνει η καρδιά μου – γιατί θα ελευθερωθείτε μόνον όταν ακόμη κι ο πόθος της ελευθερίας είναι χαλινάρι, όταν πάψετε ν' αναφέρεστε στην ελευθερία σαν να είναι στόχος κι εκπλήρωση. Θα είστε ελεύθεροι όχι όταν από τις μέρες σας χαθεί η έγνοια κι από τις νύχτες σας η ανάγκη και η θλίψη, αλλά όταν όλα αυτά εξακολουθούν να περιζώνουν τη ζωή σας κι όμως εσείς τα προσπερνάτε γυμνοί κι αδέσμευτοι.

Σταμάτα πια να ¨μικραίνεις¨ τον εαυτό σου μέσα στις ενοχές

Μη στεναχωριέσαι μάτια μου, έτσι είναι η ζωή...

Χθες έκανες ένα λάθος...

Κάπου δεν κατάλαβες, κάπου θύμωσες, κάπου δεν είπες τα σωστά λόγια…

Κάπου μια πόρτα έκλεισε, κάπου μια άλλη θ’ ανοίξει...

Ένα δάκρυ έτρεξε, ένα χαμόγελο θ’ ανθίσει...

Έκοψες μια μαργαρίτα και την πέταξες πότισες όμως με πολύ φροντίδα ένα άλλο λουλούδι, μια άλλη καρδιά...

Προσπέρασες κάποιον που ίσως σε χρειαζότανε, άγγιξες όμως κάποιον άλλον και τον κοίταξες με τρυφερότητα...

Σε πνίξανε οι κραυγές της ψυχής σου και ούρλιαξες σιωπηλά, κοίταξες όμως την αθωότητα στα μάτια ενός παιδιού και γέμισες εμπιστοσύνη...

Ποτέ δεν ερωτεύτηκα την καρέκλα του δασκάλου…

Ποτέ δεν ερωτεύτηκα την καρέκλα του δασκάλου…

Πάντα τον δάσκαλο κοίταζα στα μάτια. Άνοιγα το μυαλό, την παιδική καρδιά μου και γέμιζα θησαυρούς… 

Έχτιζα κόσμους και ταξίδευα μέσα τους… Τι εύκολο που ήταν τότε… Ποτέ δεν βαριόμουν να τον ακούω, να τον αφουγκράζομαι… και να ταξιδεύω… 

Κι ήμουν από τα τυχερά παιδιά… ποτέ δεν μου ζήτησε να γίνω καλύτερο παιδί, πιο ήσυχο, πιο υπάκουο, πιο συνετό… του άρεσε που ήμουν παιδί…

Μεγαλώνοντας ποτέ δεν φλέρταρα με την καρέκλα του «δασκάλου»…

Συνέχισα να κρατώ το μυαλό και την καρδιά μου ανοικτά και προσέγγιζα τους ανθρώπους πάντα με εμπιστοσύνη… 

Τι κι αν μερικές φορές τα πράγματα έρχονταν «ανάποδα» όπως έλεγε η γιαγιά μου... 

Τι κι αν κάποιοι κρατούσαν το φόβο στο μυαλό και την καρδιά τους σκορπώντας ολόγυρα «σκοτάδι»… εγώ τα ανάποδα, τα έφερνα «ίσια», κυττώντας εμένα μέσα σε κάθε κατάσταση…. Μάθαινα και μαθαίνω από τα λάθη μου και προχωρώ κοιτώντας μακριά…

Και ποτέ δεν είπα σε κανέναν να αποφύγει καμιά δυσκολία, κανένα εμπόδιο, δεν στέρησα ποτέ σε κανέναν το δώρο της εξερεύνησης, της ανακάλυψης του Εαυτού… 

Ο καθένας αγαπάει με τον δικό του τρόπο

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του.

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ. Μπορείς να το δεχτείς ή μπορείς να το απορρίψεις, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄αγαπώ· δεν έχω άλλον.

Βιώνω τις σχέσεις μου με Ελευθερία

«Υπάρχω, 

βιώνω τις σχέσεις μου, 

μέσα από την Ελευθερία »

Στρέφουμε την προσοχή μας στις σχέσεις γύρω μας, προσωπικές, επαγγελματικές και λύνουμε, τακτοποιούμε, επαναπροσδιορίζουμε τις συνδέσεις μας με τους άλλους, κάτι που σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τελικά όλες τις πτυχές του εαυτού μας, γιατί οι άνθρωποι γύρω μας -σε οποιαδήποτε σχέση και αν είναι- μας δείχνουν κάποια πτυχή μας, οπότε όταν το αναγνωρίζουμε αυτό, όταν μπαίνουμε σε μια διαδικασία να επανατοποθετήσουμε κάποιες απόψεις, προσεγγίσεις, ιδέες απέναντι στις σχέσεις, ουσιαστικά αυτό μας μεταφέρει σε νέο επίπεδο ύπαρξης, μάλλον συνύπαρξης στην προκειμένη περίπτωση, σε νέο πεδίο αλληλεπίδρασης και με τον εαυτό μας και με τους άλλους, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα.